Data publikacji:

Jak wygląda hodowla burunduka?

Burunduk to niewielki gryzoń z rodziny wiewiórkowatych, który jest również nazywany wiewiórką syberyjską. Naturalnie występuje w Azji. Można go hodować w domu tak samo np. świnkę morską. Ta urocza wiewiórka posiada smukłe ciało, puszty ogon oraz charakterystyczne pręgi na grzbiecie. Co musisz wiedzieć, zanim zdecydujesz się na hodowlę burunduka w swoim domu? I czy to gryzoń równie przyjazny, co świnka morska?
burunduk

Burunduk – co musisz wiedzieć, zanim rozpoczniesz hodowlę?

Wiewiórka burunduk mimo swojego niepozornego i uroczego wyglądu potrafi być bardzo wymagająca w utrzymaniu. Jest to dziki z natury gryzoń, który w dalszym ciągu posiada naturalne instynkty, takie jak silna terytorialność, potrzeba kryjówek oraz bardzo ograniczone zaufanie w kontakcie z człowiekiem.
Niektóre osobniki mogą wręcz tego kontaktu unikać, a każda próba może się kończyć zadrapaniami na rękach. Burunduk może być bardzo płochliwy szczególnie przy głośnych dźwiękach czy nagłych ruchach. Jego naturalny instynkt obronny sprawia, że bardzo łatwo się stresuje i „włącza” mu się instynkt przetrwania.

Burunduk syberyjski – jak stworzyć mu odpowiednie warunki w domu?

Żeby jak najlepiej odtworzyć naturalne warunki niezbędna jest odpowiednio dobrana klatka. Klatka powinna być przede wszystkim przestronna – im większa, tym lepsza. Wymiary, które są absolutnym minimum, to 100 × 80 × 150 cm. Gryzoń powinien mieć zapewnione miejsce do biegania, wspinaczki oraz skakania. Klatka powinna być również stosunkowo wysoka z wieloma poziomami oraz półkami.
W klatce powinny się znajdować również gałęzie, tunele oraz kryjówki. Podłoże można wyłożyć trocinami lub ściółką z włókien roślinnych. Niezbędne są również kuweta, poidło i miseczki na pokarm. Dobrze, jeżeli klatka będzie stać w cichym, spokojnym miejscu, z dala od przeciągów i bezpośredniego nasłonecznienia.

Hodowla burunduka – najczęstsze błędy i jak ich unikać

Burunduki syberyjski to typ samotnika, dlatego niespecjalnie lubi towarzystwo innych gryzoni. Burunduki trzymane w grupie mogą nawet stać się agresywne.
Częstym błędem jest również zbyt mała klatka, która ogranicza ich aktywność – to z natury bardzo ruchliwe oraz ciekawskie stworzenie. Brak ruchu może wywoływać duży stres u gryzonia, który przełoży się w przyszłości na problemy ze zdrowiem. Ważne jest również odtworzenie naturalnej przestrzeni z licznymi platformami do wspinaczki oraz kryjówkami.
Częstym błędem jest zbyt częste karmienie burunduka orzeszkami, które powinny być jedynie niewielkim dodatkiem do diety. Orzeszki zawierają dużo tłuszczu, którego zbyt duża ilość w diecie w pierwszej kolejności może prowadzić do otyłości, ale również bardziej poważnych problemów metabolicznych w przyszłości. Dieta powinna być oparta na specjalistycznej karmie przeznaczonej dla wiewiórek lub gryzoni. Można też podawać świeże warzywa, owoce czy zboża, takie jak owies.

Czy burunduk to dobrze zwierzę dla rodzin z dziećmi?

Burunduk nie jest najlepszym wyborem jak zwierzę w domu, w którym są małe dzieci. Burunduki są z natury bardzo płochliwe oraz niespecjalnie lubią kontakt z człowiekiem. Dużo lepszym wyborem dla małych dzieci będzie świnka morska, która jest łagodna, towarzyska i łatwa do oswojenia Burunduk to gryzoń, którego można obserwować, ale pogłaskanie go może być nie lada wyzwaniem. Nie nadaje się również do przytulania oraz noszenia. Nieodpowiedni kontakt (np. zbyt gwałtowny) może włączyć instynkt obronny, czego efektem będą zadrapania czy nawet pogryzienia.
Zdjęcie: Envato Elements
Klaudia Borycka
Klaudia Borycka

Najczęściej pisze o modzie, najnowszych trendach, biżuterii i kosmetykach. Uwielbia podróże do Włoch oraz azjatycką kuchnię. Oprócz pracy w redakcji prowadzi też własną markę kolorowej ręcznie robionej biżuterii POLIMERY Jewellery.